در دنیای امروز که بخش عظیمی از توان بشر در راه تلخیص و تقسیم بندی شاخه های مختلف با هدف ساده کردن کارها و مدیریت زمان انجام می شود (که با این حال، نمی دانم چرا هرچه جلوتر می رویم، بیشتر زمان کم می آوریم!) مدتی است که حداقل در کشورمان و در حوزه فروش

در دوران کودکی که مثل تمام همسن و سالان خود، بزرگترین دغدغه ام کیفیت بازی ها و صبح را به شب رساندن بود، بعضی از جمعه ها یا روزهای تعطیل، پدرم مرا همراه خود به خانه ای قدیمی در حومه شهر نیشابور می برد. در آن ایام و

حتماً این جمله معروف از آقای مارتین سلیگمن را شنیدید که گفته : افسردگی آنقدر در امریکا رایج است که برخی از آن به عنوان سرماخوردگی روانی نام می برند! از طرف دیگر دکتر ویلیام گلاسر(روانپزشک و بنیانگزار نظریه انتخاب) هم به جای عبارت افسردگی، از افسردگی کردن استفاده می کند!

نمیدونم چه اصراریه که بعضیهامون فکر میکنیم رسالت بزرگی روی دوشمونه و وظیفه الهی و آسمونی داریم که مطالب یک نفر رو دزدیده و به زور تو حلق یکی دیگه فرو کنیم!! (یاد رابین هود بخیر!)

گویا از همان دوران کودکی که موقع بازی، توپمان به خانه همسایه می افتاد و به دنبال توپ، زنگ در خانه اش را میزدیم و نهایتاً مشکل حل می شد، به همان طریق اکنون نیز برای حل مشکلات محیط و جامعه خود به دنبال همسایه ای میگردیم تا زنگ خانه اش را به صدا دربیاوریم. غافل از اینکه

حکایت معروف آفتابه دار مسجد شاه را همگی شنیده ایم. کسی که آفتابه ها را به رنگهای مختلف رنگ آمیزی کرده بود و هر بنده خدایی که به هدف روشنایی چشم و رهایی از عذاب دنیوی(!) قصد ورود به

نمی تونم بگم خوشبختانه یا متاسفانه... ولی همیشه درس خوندنم از روی هوی و هوس و نفس اماره بود! به عبارت دیگه هیچوقت درس خوندن رو جدی نگرفتم! اگه از درسی خوشم میومد تا دینش می رفتم ولی خدانکنه که با یه درس حال نکنم. دیگه واویلا

دوستان عزیز. این امتحان فقط یک سوال دارد و مدت زمان پاسخ هم نامحدود است.

صورت مسئله:

مکان: شعبه استان.... یکی از بزرگترین برندهای کشور

بدون شک بحث همکاری تبلیغاتی سلبریتی ها (ستارگان سینما، موسیقی و ...) با برندها یکی از موضوعات جذاب دنیای تبلیغات است. هرچند به هزار و یک دلیل غیرقابل گفتن، شاید آنگونه که باید، این حرکتها در کشورمان نتیجه درخوری را بجز چند مورد بدست نیاورده باشد.

« ... یک تمایل شگفت در برخی فرهنگ ها و جوامع وجود دارد که تصویری رویایی و ایده آل از جهان می سازد. این تصویرها طبیعتاً جذاب هستند. اما از جذاب بودن تا عملی بودن و واقعی بودن راه درازی درپیش است.

امشب داشتم آرشیو عکسامو نگاه میکردم رسیدم به این عکس

عزیزانی که از قبل با من همراه بودن این عکس خیییییییلی براشون آشناست!

حکایت معروفی هست که احتمالا همه شنیده ایم:

روزی مردی گریه کنان درحالیکه به سر و صورت خودش می زد نزد کریم خان زند آمد و گفت من کوری مادرزاد بودم. دیشب مردی نورانی به خواب من آمد و گفت

اواخر سال 1384 بود که بنا به دستور پزشکان، باید سریعاً عمل جراحی قلب باز بر روی فرزند ۳ ساله ام انجام می شد. من هم مثل هر پدر نگرانی مشغول تحقیقات برای انتخاب بهترین گزینه های جراح و بیمارستان تخصصی بودم.

می گویند روزی یک گوسفند و یک گاو و یک شتر در صحرایی بی آب و علف طی طریق می کردند. هرسه هم شدید گرسنه بودند. رسیدند به یک بوته علف. اما دیدند که نمی شود آن را تقسیم

سالها قبل تعداد مارهای کبرا در شهر دهلی پایتخت هندوستان افزایش بی سابقه ای پیدا کرد بطوریکه دولت وقت احساس نمود که به تنهایی و بدون مشارکت مردم نمی تواند ازعهده مدیریت این وضعیت بحرانی برآید. لذا از شهروندان دعوت شد تا

این شعر بسیارمعروف از مرحوم ژولیده نیشابوری را خیلی دوست دارم. البته اصل شعر طولانیست و در اینجا چند بیت زیبایش را

هر زمان دیدید که شخصی، ریشه تمام مشکلات را به یک عامل نسبت می دهد بهتر است زیاد وقت خود را در محضر پربرکت ایشان صرف نکرده و اجازه دهیم در دنیای کوچک خودش شاد زندگی کند! اما برعکس، همکلامی

حدود یک ساعت قبل (ساعت یک نیمه شب) تلفنم زنگ خورد. با نگرانی گوشی رو نگاه کردم . خوشبختانه شماره و کد شهر وارد شده ناآشنا بود. کمی خیالم راحت تر شد که اتفاقی برای اطرافیان نیفتاده. جواب

جمعه شب گذشته خبر درگذشت حبیب محبیان و همچنین مرگ برند ارج در فضای رسانه ای کشور طنین انداز شد. همان شب به سرعت

اصولاً با چیزی به نام سرماخوردگی آشنایی چندانی ندارم. یادم نمیاد در کل زندگیم بیشتر از چندمرتبه اونم انگشت شمار دچار این عارضه شده باشم که هر بار هم

یکی از دوستان در بخش نظرات از قانون پل طلایی سوال کرد. بد ندیدم پاسخم را بصورت علنی اکران کنم بلکه شاید برای دیگران هم اندکی

چند وقت قبل یکی از وکلای محترم دادگستری از خاطراتش می گفت که جوانی وارد دفترکارش شده و گفته آقای وکیل به دادم برس! به من عروس تقلبی انداختن!! گویا جریان از این قرار بوده که

تابستون دوسال قبل بود که با خونواده عزم شمال کشور نمودیم(جای همه دوستان خالی). در راه برگشت از یک جاده فرعی و نه چندان پر رفت و آمد و بعد از گذر از یک پیچ طولانی، ناگهان جاده

بعضی وقتا به شدت ازش بدت میاد ولی نمیتونی از خودت دورش کنی!

خیلی وقتا تصمیم میگیری برای همیشه از زندگیت بندازیش بیرون ولی